සන්නාලී...

 

සියුමැලි

දෑත'ග

රතැගිල්ල

යදගය...

නොපිරූ පාරමී...

නෙතුමායිමේ කොනකට හෝ

නොදැක ඉන්නට 

සීමිතම දිනකට වඩා

නොලැබූ ඉසිඹු සද.....

කෙවෙනි නෙතු පියවැසූ

උණු කදුළු වියලවයි

ගගණයේ පාව සපැමිණි

නුඹේ කිංකිණිය...

මන්දාකිණිය පරයන

මනස්කුස් පුරවන

උදය නෙතු කැල්ම 

දෙස බලා

පිරීමට පාරමී

කොහිද කෙනෙකුන් නොපිරූ...

- චම්පික කුමාර සෙනෙවිරත්න -

My Dreams

This is my Room...
Or... Ah.. Ah... Haaa..
Yes.... yeh... yeeehhh
yeeehhh
A day
Will
Come
I 'll
also
Go to
to
My 
Drweams....
Or
Or
Yes
Yes
This is my Room...

- Kumara senevirathna -

 

යළි යළි යළිත් අවදිව..

 පොතක් අතට අරගෙන කියවගෙන යද්දී මමත් බ්ලොගෙකක් කරගෙන ගියා කියල මතක් උනා ඒ පොතේ ලියා තිබුණු සමහර සමහර යෙදුම් එක්ක .. මගේ බ්ලොග් එකේ නම "සිතුවිලි පියස." පටන්ගත්තකාලෙ සෑහෙන උනන්දුවකින් කරගෙන ගියාට මොකෝ 2014න් පස්සෙම අලුත්කරන්නවත් අලුතෙන් මොකුත් ලියන්නවත් වෙලාවක් මට උදාවෙලාම තිබ්බෙ නැත්තෙ ඇයි කියල මං ඒ මොහොතේම  කල්පනා කළා.. 

වසර කීයක්ද? 

නිදහසේ මා මනසේ ඉපිද නැසී දෝරගලාගිය දස දහසක් නෙවෙයි ලක්ෂ කෝටිගානක් කවි පද, නිසදැස් විතරක්ම නෙවෙයි දෙයියනේ සදැස්, කෙටි කතා කොපමණ විය හැකිද?

පහුවදාම මම කොම්පියුටරේ ගාවට ගිහින් මගෙ පරණ බ්ලොග් එක හොයාගන්න උත්සාහ කළා.. කොම්පියුටර් වැඩ දන්න සදුනි නංගියි මාධව මල්ලියි දෙන්න මට උදව් කළා. ඉතිං ඒකෙ ප්‍රතිඵලයක් විදියට තමයි අද මං නැවතත් මේ සටහන තබන්නෙ... ආ ඊයෙ දවසෙ පොඩි නිසදැසක් සටහන්කළා... 

"නිස්කලංක වූ විරාමයකදී 

ඇසිල්ලකින් සිත් විල්හි 

මෝදුව 

පිපී සුගන්ධය විහිදුවා

අමතකව - පරව යන

සිතුවිල්ලකට

පරව යාමට නොදී

සුවහසක් රසව්තුන්ගේ

රසවතියන්ගේ

රසවින්දනය

උදෙසාම

'සිතුවිලි පියසට'

රොක් කරන්නෙමි

නිබද සෙනෙහසින්..

- චම්පික කුමාර සෙනෙවිරත්න -

සුපැතුම් ... උපන් දින..

 දුර ගෙවු වසරක

සුබ පතන්නට උපන් දිනයට

නෙතු අයා සිටි සද

නොපමිණියේ කිමද 

මා දෑස් මානයට...

නෙතු කෙවෙනි තෙමාලූ 

උණු කදුලු බුබුලු කැට

කැටි ගැසී කොපුල්තල

තෙමාලූ බව සැබවි

බලාහුන්කළ

එතැයි ඔබ පෙර මග...

 

ආදරය

සොඳුරිය නුඹට මම ආදරෙ කරන             තරන්
පෙන්වමි දිනෙක දෝතින් මගෙ තුරුලෙ   තියන්
ආදර නදිය හරවා කිරි සයුර                    මැදින්
සුදු පරෙවියන් යුවලක් වෙමු බැඳුණු      පෙමින්

පෙර මඟ බලා හිඳිමි

පෙනෙන තෙක් මානයේ
දෑස් කෙවෙනි රිදුම් දෙන තුරු
කඳුළු බිඳු නෙතගින් පනිනද්දී
විවරව කවුළු පියන්පත්
ඉකි බිඳී යෞවනය
ගෙවී යන නිසාවෙන්
නුඹ නොමැත
රිදුම් දෙන ඉසව්වේ....

සියපත ද වියත් ය

දිනකර අවරගිරෙහි
ඇඟව ගොසින් ය....
ඔබ මොබ සැරි සැරූ
බමරිඳු ද නිහඬ ය.....
පෙරඹරෙහි අවදිව
විහිදුවා සියපත්
බමරිඳු වඩින තෙක්
ප්‍රමුදිතව
විකසිතව හිඳි
සියපත ද
වියපත් ය....

කයෙහි බැරිකම කිමැයි....

විඩාපත් ඇගිලි තුඩගින්....
සටහන් කරන්නට සිතට ආ යමක්...
වාඩිගත් මොහොතේ...
පරිගණකය අභියස..
රිදුම් දුන් හදවතම...
ඉරිතලයි දසැගිලි තුඩම...
වාරු නැති දෙපා යුග...
තතනයි රැදෙන්නට නුඹ අභියසම...
කිමදැයි නොදන්නෙමි...
කයෙහි ඇති මේ...
බැරිකම....

කිමද මා සිත....
මේ උමතුවෙන් මෙන්.....
ඉකි ගසා වැළපෙමින්...
සිනා සලමින් දසන් අතරින්.....
මදහසද...
කොක් හඩද...
විදුලියක් මෙන්....
වහා දැවෙමින්.....
යටපත් කරමින්...
මහා වේදනාවන්....
වැව් පත්ලක ඇති රොන් මඩක්සේ.....
හසරැළි නංවයි දිය රැළි විලසේ....

my mouth

I like to seebut I haven't eyesI like to lessenbut I haven't earsI like to speakthen I have a mouthandany wordsin my memory.....

මල් වැටුණු පාර දිගේ
තණ පිඩැලි නෙක හිස හොවාන....
මා එන තුරු බලන් හිටියා
පෙර එක් සැන්දෑවක.....

දහසක් පා යුග අතරින්
උස ලොකු බර අඩි අතරේ
මිරිවැඩි සඟලට උරුම නැති
මගේ නිරාවරණ දෙපතුල
සිනිඳු සුසිනිඳු තණපතෙකින්
පිස දමන්නට
පුංචි තණ පඳුරේ නුඹ
බලා සිටියා
බලා සිටියා....
මම දනිමි.....

දුනිමි මම දානයක්......

එනවිට උදෑසන මම වේගෙන් වැඩට
නෙත නැවතුනා අසලක දැවටුණු රුවට
පෙර කළ ඇසුර ගලනා විට හද ගැබට
පසුකර යන්න බැරි බව දැනුනා පයට

යන මඟ අතැර නැවතී ආපසු බැලුවා
නුඹ වක ගසාගෙන නිදියාගෙන හිටියා
පින්නෙන් සීතලෙන් පීඩාවන් ඉවසා
කුසගිණී ඉවසගෙන ඉන්නා හැටි දුටුවා

පුංචිම කාලේ නුඹ දැක්කට පස්සේ
අද වන විටදි ගතවන විට හැම තිස්සේ
ගෙදරින් ආවේ කෙලෙසද පැනගෙන රිස්සේ
මට නුඹ ගැන දුකකි නෙතු කඳුළැලි බැස්සේ

ටොමියෝ ටොමියො කියලා මම කතාකළා
වැසු නෙතු පියන් හැර පොඩි බැල්මක්  හෙලලා
නිදි ගැට කඩාගෙන පැන වලිගය  වනලා
හඳුනා ගත්තෙ මම පෙර මිතුරෙක් කියලා

දෙකකුල් මගේ ලෙවකාගෙන යන කලට
පෙර මිතු දමින් මතු වූ සෙනෙහස් සිතට
කුස ගිණි නිසා වැහැරුණු ඒ බලු කයට
බත් පත දිගැර දී මම ආවෙමි වැඩට

පිණි විසිරයයි...

හද විල් තලයේ
විකසිත කුසුමෙකි
පිණි බිදු පෙතිමත
හසරැළි නංවන
හිරු විකසිත වී
කිරණ හලන සද
මා අතහැර පිණි
ඈතක යනු ඇත.

මා සනසයි....

මම දන්නැ
මේ විදිහට
ලියන්න මට
හිතුනෙ ඇයිද
මට මතකයි
එක දවසක්
නුඹ කීවා.......
මගේ වදන්
ලස්සන බව.....
නුඹගෙ වදන 
හිත ඇදිලා
තවමත්
මා සිත 
සනසයි.....
ඒ වදනින්
ලද ජීවය
මියෙන තුරුම 
මා සනසයි....

සොඳුරියට වදනක්.......

මද නළ සමඟින්

සුවඳ හමාගෙන නුඹ ඇවිදින්

මගෙ හද මැදුරේ......

සිත්තම්කළ රූ 

බොඳ කරලන්නට

එපා සොඳුරියේ කිසිම දිනේ......

හදවත සහසක්

පිබිදෙන පැතුමන්

විකසිත වන

පින බර දිනයේ....

නුඹ වෙනුවෙනි මගේ

රිදුනු හදවතින් 

සුවඳැති කුසුමන්

අවදි උනේ.........

පිබිදුනු දෑසින් නුඹව 

දකින්නට ගෙපැලට

එන්නට පින් ඇතිය......

වැඩිහිටි සැමගේ 

දෑස වසාගෙන

කටයුතු රහසින්

කළයුතුය.....

නුඹගේ හදවත

මම හඳුනන්නෙමි

ඒ ගැන මට නම් 

සැක නැතිය...

උතුම් ආදරේ

හද පුරවාගෙන

දැන්නම් මට 

ඉන්නට බැරිය........

ලියක හැඩුම........

නිදහස සමරන්නට

ජාතික කොඩිය ඔසවන්නට

අමතක උනොත් මට

ලොකු වරදක් වේද සෙට......

කුසගිනි දැනී හඩනා විට පොඩි දරුවන්

මම පිය මනිමි නිතරම කුලියක් සොයමින්

මගෙ ජීවිතේ වැඩි කොටසක් මඟ ගෙවමින්

ගත දිය කරමි සුළඟට සුසුමන් හරිමින්.........

මගෙ පොඩි පුතා මම ගෙට එන වෙලාවට

දුවගෙන එන්නේ පෙන්වා මට සිනා කට

කිසිවක්  දෙන්න අත නැතිවූ වෙලාවට 

ළය තුළ සුසුම් නෙතගින් එයි කඳුළු කැට...........

පිය සෙනෙහස නොමැති මගෙ ආදර දරුවන්

හරි මඟ යවන්නට නිසි ඔවදන් දෙවමින්

මා ගන්නා වෙහෙස දෙස දෙසවන් යොමමින්

මා ගොඩ ගනු මැනවි කක්කුට්ටන් අතරින්.........

දින සති මාස විලසින් කාලය යනවා

තෙල් බේරෙන මගේ රූ සිරු වැහැරෙනවා

මගෙ පොඩි පැටව් දන්නෙම නෑ ලොකු වෙනවා

එතකං මටත් ජීවත්වන්නට වෙනවා..........

සමනල ජීවිතේ ලත් අත් තටු සලමින්

නුඹ ගැබ සරන්නට නිදහස් සියොතුන් විලසින්

මම සැරසුනත්සියුමැලි තටු පෙර විලසින්

ඉහළට ගියේ නැත ගෙන දුන්නා රිදුමන්..............

ජාතියකට යට උණු ජාතිය ගොඩ ගන්න

ඒ ජාතියෙම ප්‍රභලෙක් සවියට ඉන්න

මොහොතක අපේ සිත් සතුටින් පුරවන්න

හැකිනම් යෙහෙකි දියුණෙන් දියුණට යන්න...........

නුඹට මගේ පෙම හොඳින් දැනෙනු ඇත...........

පාවී යන මුදු සිහිල් වලාවෙක
මා ගත සිත අද පා වී යනු ඇත
නුඹ වෙනුන් මා පැතු හැම පැතුමම
නුඹත් සමඟ මිහිමත තනිවනු ඇත.....

නුඹේ ළඟින් තනි කම දුරලන්නට
මා සිටි බව නුඹේ හිතට දැනෙනවද
අද මා වෙනතක පාවී යන කළ
නුඹට මගේ පෙම හොඳින් දැනෙනු ඇත...........

මා ළය සනසා සතපා ලන්නට ඇයි ඔබ තවමත් මැලිවන්නේ.................

සුදු පාට පිණි වැටුන
මල් මල් මාවතේ.....
පාවී පාවී ඈතට ඈතට
යන්නට ඇත්නම්.....


නුඹේ සුමුදු සුරත රැගෙන........


කුස ගිනි නොදැනෙන
විඩාව නොදැනෙන
දුකක් වේදනාවක් 
කුමක්ද නොසිතෙන.........


ඒ සමනල් මාවත
කොයි අත ඇතිදෝ......


ඒ ලස්සන ලොව 
මා වෙත එන සඳ
නුඹ විතරක්
මගේ ලඟම හිඳිනවද...


දුක ශෝකය ළය
පලා දවන කල
මා ඇසුරින් නුඹ 
පලාන යනවද.....


ළය මත රඟ දෙන 
සුමුදු සුසුම් පොදි
අද හෙට මා අත
ගුලිකර ගන්නද.........


නුඹ ළඟ ඇති සඳ
පියා සලා යන 
ඒ සුසුමන් ඇයි යළි එන්නේ.....
මා ළය සනසා
සතපා ලන්නට
ඇයි ඔබ තවමත්
මැලිවන්නේ.................

මම උෙදන්ම අාෙව් වැට අයිනට අැයිදැයි මම ෙනාදනිමි.... කදු මතින් හිනැෙහද්දී හිරු කුමරු මුළු ෙලා්කයටම මම බලා සිටියා..... මා හදවතේ මල් පීෙදන්න නුඹ ද සිනාෙස්වි යැයි කියා මා සමගින්....... රැය පුරා නිදි වරා පහන් කළ යාමයෙ..... ඒකදු සිහිනයක ෙහා් දැවටී... දැවටී නුඹගෙ සුදු මුහුණ බලන්නට සැන්දෑෙව් ඉදන් මම ෙපරුම් පිරූ හැටි දනී මහද පමණක්ම...... ෙලාවට අැෙසන්නට හඩා වැෙටන්න බෑ මට ෙලා්කයා අසාවි අැයිදැයි කියා මා හඩා වැටුෙනාතින් කුමක් කියන්නද නුඹ සිනාෙසන්ෙන නැහැ කියා කියන්නද නුඹ සිනාෙසන්ෙන නෑ කියා...... ෙසාදුරු සිහිනයේ මා සතපවාලන්න සිනාෙසනු මැනවි මා හද සනසා නුෙඹන් ෙතාර ෙලාකයක් ගැන ෙකසේ සිතන්නද මා කියා.....